wórczość Marka S. Huberatha w pigułce! Zbiór najlepszych opowiadań zajdlowskich autora, oraz całkiem nowych nigdzie dotąd nie publikowanych.

Opowiadania Huberatha są nie tylko oryginalne, w dużej mierze nieprzewidywalnej zaskakujące bogactwem tworzonych światów, ale dotyczą spraw ważnych, wokół których nie ustają publiczne dyskusje i spory. Sam autor twierdzi, że uprawia fantastykę właśnie dlatego, iż pozwala mu ona mówić o ludzkich problemach, o słabościach, o nietolerancji, zawiści i krótkowzroczności, oraz o rozterkach każdego człowieka myślącego: skąd się wzięliśmy? Kim jest Bóg? Czemu istnieje zło w naszym świecie? Te opowieści angażują czytelnika nie tylko intelektualnie, ale i emocjonalnie.

Tytułowy Balsam długiego pożegnania, Akt szkicowany ołówkiem, Trzeba przejść groblą, to tyko niektóre z nowych propozycji autora.

Czytelnik w proponowanym tomie znajdzie również starsze opowiadania: nagrodzone Zajdlem Karę większą, , nominowane do tej nagrody Ostatni którzy wyszli z raju, oraz inne popularne: Trzy kobiety Dona, Kocią obecność, Absolutnego powiernika Alfreda Dyjaka oraz debiutanckie Wrocieeś Sneogg, wiedziaam… nagrodzone w II Konkursie Literackim „Fantastyki”

Notka wydawcy umieszczona na tylniej stronie okładki zapowiadała dobrą zabawę. Diabeł, który jest prywatnym detektywem. Zaświat pełen wszelkiej maści elfów i innych paskudztw. Jednym słowem czarny kryminał na wesoło. Lubię takie klimaty, jestem wielkim fanem książek Pratchetta, zwłaszcza cyklu z Vimesem w roli głównej. Zaśmiewałem się czytając o detektywie Dirku Gently’m . Tak więc zadowolony z zakupu pogrążyłem się w lekturze pierwszego opowiadania. Po kilku godzinach książeczkę skończyłem. Przeczytałem sześc opowiadań, kilka razy uśmiechnąłem się pod nosem, kilka razy zachichotałem … i tyle.

Na tym moje spotkanie z tą książką powinno się zakończyc. Nie jest to zła książka, czyta się ją szybko i łatwo. Takie czytadło do poduszki, autobusu, pociągu. Brakuje jej jednak tego czegoś, co powoduje, że do książki chce się wrócic, ze chce się ja przeczytac jeszcze raz.

Mimo wszystko po zbiorku opowiadań, które grają z konwencjami (horror, czarny kryminał) spodziewałem się czegoś innego. Mam wrazenie, że autor stara się aby jego świat a może właściwie Zaświat był śmieszny na siłę (np. drzwi, które chichoczą) a przez to przestaje byc spójny i konsekwenty. Ponadto panuje tutaj natłok elementów komicznych (nazwiska, imiona, przedmioty, nazwy miast). W efekcie otrzymujemy mieszankę, nie wybuchową lecz taką, która wywołuje uczucie przesytu. Oprócz elementów nieśmiesznych występują na szczeście elementy śmieszczne, są to wszelkiego rodzaju nawiązania do ‘naszego’ świata. Znane postacie ukazane w nowym kontekscie. Widac tutaj wiedze i oczytanie pana Szyller’a.

Jeżeli chodzi o styl pisania, jest on nierównomiery. Niektóre opowiadania są napisane lepiej a inne gorzej. Mnie osobiście najbardziej do gustu przypadło „Śpij, słodkie kochanie…”, które jest pastiszem dzieł Raymonda Chandlera.

Podobne książki: Glen Cook „Metalowa seria”, Duglas Adams „Holistyczna Agencja Detektywistyczna” i „Długi mroczny pocałunek na dobranoc”, Mike Resnick „Na tropach jednorożca”